Του Νίκου Οικονομίδη


Η Σαλαμίνα δεν είναι Ιθάκη. Δεν «είναι μακρύς ο δρόμος» για να φτάσεις. Ο «πηγαιμός» κρατάει 15 λεπτά από το Πέραμα, 7 – 8 από το μικρό Πέραμα της μεγαρικής ακτής και 40 από τον Πειραιά με το καραβάκι. Το νησί υπόσχεται πολλά στον επισκέπτη του. Υπάρχουν αξιοθέατα, ακτές, γραφικά ταβερνάκια, καφετέριες «πάνω στο κύμα» και μαγαζιά για νυχτερινή διασκέδαση.
Δεν θα επιχειρήσουμε άλλη μια αναφορά σε όλα αυτά. Θα μιλήσουμε για τα 15 λεπτά διαδρομής : Το «Πέραμα – Παλούκια», όπως κάποιοι το λένε απαξιωτικά. Το χρησιμοποιούν όταν θέλουν να υποβαθμίσουν κάτι ή να υπονοήσουν ότι μιλούν για μια πολύ μικρή απόσταση. Το πιθανότερο όμως είναι ότι αυτοί που το χρησιμοποιούν έτσι δεν έχουν κάνει ποτέ – ή αν την έκαναν, δεν έβλεπαν γύρω τους – αυτή τη διαδρομή. Ακόμα και αν κάνεις μόνο τη διαδρομή και γυρίσεις πίσω, θα έχεις αποκτήσει πολλές εμπειρίες. Τα 15 λεπτά θα σου δείξουν πράγματα που δεν «προλαβαίνουν» να σου δείξουν άλλες, πολύ μεγαλύτερες θαλάσσιες διαδρομές.

Οι εμπειρίες ξεκινούν από τη στιγμή που μπαίνεις στο φερι – μπότ ή στο καραβάκι, στο Πέραμα. Βλέπεις πίσω την ακτή, κι αν είναι καλοκαίρι, βλέπεις και τους «τολμηρούς» που αγνοούν την όποια ρύπανση και κολυμπούν. Τη μαρίνα με τα ερασιτεχνικά σκάφη. Τις λάντζες και τα πλοία τροφοδοσίας. Τη ναυπηγοεπισκευαστική μονάδα. Την πλωτή δεξαμενή που πολλές φορές είναι φορτωμένη με κάποια καράβι που επισκευάζεται. Τα πλοία που περνούν από τον δίαυλο. τη μονάδα της Κυνοσούρας απέναντι.

Μπαράζ εικόνων έχεις και μόλις ξεκινήσει το πλοίο. Βγαίνοντας από το λιμάνι του Περάματος, βλέπεις αριστερά τον Πειραιά, την Ψυττάλεια. Σε εντυπωσιάζει η Κοίμηση της Θεοτόκου, η τεράστια εκκλησία του Καματερού. Εκεί και η προβλήτα του , όπου σταματούν για λίγο τα καραβάκια από και προς Πειραιά και η οποία κατασκευάστηκε πρόσφατα. Πάντα υπάρχουν και 5 – 6 αραγμένα φεριμπότ. Δεξιά η Ελευσίνα. Την προσοχή τραβάει και ο πυλώνας της ΔΕΗ στη μέση της θάλασσας.

Εδώ έγινε η Ναυμαχία της Σαλαμίνας. Κάπου πίσω, στο όρος Αιγάλεω, βρίσκεται και το σημείο από το οποίο την έβλεπε ο Ξέρξης. Δεξιά, ο Άγιος Γεώργιος. Το άλλοτε «νησί των τρελών», που λεγόταν έτσι γιατί φιλοξενούσε ψυχασθενείς. Τα μισογκρεμισμένα σπιτάκια είναι πλέον το μόνο κατάλοιπο αυτής της περιόδου. Κάποτε υπήρξε η σκέψη να δημιουργηθεί εδώ καζίνο με πολυτελή τουριστική μονάδα, αλλά ναυάγησε. Σήμερα αποτελεί προέκταση του Ναύσταθμου – βλέπεις πολεμικά πλοία – και υπάρχει δρόμος που τον ενώνει με τη Σαλαμίνα. Πλησιάζεις στα Παλούκια. Αριστερά τα φεριμπότ που έχουν ρεπό. Στη μέση, η προβλήτα με τα καραβάκια που πάνε Πειραιά και Πέραμα. Δεξιά τα φεριμπότ που δουλεύουν, όλα αμφίδρομα. Δύσκολο να μετρήσεις τα σκάφη που βρίσκονται εδώ. Τα περισσότερα από αυτά μπορείς μόνο να τα δεις. Απαγορεύεται να τα φωτογραφίσεις λόγω του Ναύσταθμου. Αυτό το μικρό λιμάνι καταγράφει κάθε μέρα πάνω από 150 αφίξεις και άλλες τόσες αναχωρήσεις. Μεγαλύτερη κίνηση μόνο ο Πειραιάς παρουσιάζει. 

Το «ταξίδι» έφτασε στο τέλος του. Βγαίνοντας από το πλοίο, έχεις δει και έχεις μάθει πολύ περισσότερα από όσα μαθαίνεις σε οποιοδήποτε εκπαιδευτικό 15λεπτο. Είσαι πλέον έτοιμος να επισκεφτείς τα ενδότερα και να γνωρίσεις και τις άλλες ομορφιές της Σαλαμίνας. Και  όταν αποφασίσεις να φύγεις, φύγε με το φεριμπότ της «πάνω» γραμμής, από τη Φανερωμένη. Στα 7 – 8 λεπτά θα προλάβεις να μάθεις κι από εκεί πολλά. Η Μονή Φανερωμένης, το σπίτι του Σικελιανού, η κεραία, το δάσος που έχει καεί 2 – 3 φορές, αλλά δίνει τη μάχη και ξαναγεννιέται, τα οστρακοτροφεία, απέναντι οι δεξαμενές πετρελαίου, τα στρατόπεδα των ειδικών δυνάμεων, το Μεγάλο Πεύκο.
Κι αν θέλεις να μάθεις περισσότερα, μπορείς να πας στη Σαλαμίνα και με το καραβάκι από τον Πειραιά.πηγή:portnet.gr

*Από το saronic magazine που κυκλοφορεί


Επισκεψιμότητα

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 182 επισκέπτες και κανένα μέλος